Kim jest dr Enzmann?

Dr Franz Enzmann – to obecnie najwybitniejszy specjalista z dziedziny Medycyny Mitochondrialnej na świecie. Pionier badań nad koenzymem Q10. Twórca przełomowej receptury nanocząsteczkowego, płynnego preparatu z koenzymem Q10.

Dr Enzmann jest również niezwykle interesującym mówcą oraz aktywnym wykładowcą. Jego seminaria naukowe z zakresu medycyny mitochondrialnej cieszą się ogromną popularnością nie tylko w Europie, ale i na całym świecie.

W ramach działalności naukowej, dr Enzmann opracował portfolio substancji mitochondrialnych (Mitoceutyków) charakteryzujących się niespotykaną skutecznością w profilaktyce i terapii chorób mitochondrialnych ( mitochondriopatii ), neurodegeneracyjnych i cywilizacyjnych.
Preparaty z logo ,,Dr Enzmann" znane są obecnie na całym świecie i są synonimem najwyższej jakości i skuteczności. To, co wyróżnia je wśród ogólnie dostępnych preparatów, to wysoka skuteczność poparta badaniami naukowymi.

Krótki życiorys:

Franz Enzmann urodził się w 1936 w Niemczech. W roku 1964 r. uzyskał dyplom z dziedziny chemii organicznej na Uniwersytecie Erlangen, a w roku 1966 stopień doktora na Uniwersytecie Heidelbergu. W roku 1967 został stypendystą Stanford Research Institute, California, gdzie zajmował się badaniami z zakresu, diabetologii , endokrynologii oraz wraz z prof. Folkersem prowadził eksperymentalne i kliniczne badania w Dziecięcym Szpitalu Stanford. Badania te dotyczyły zastosowania koenzymu Q10 w leczeniu dzieci z dystrofią mięśniową. Zastosowanie właśnie tej substancji – koenzymu Q10 u dzieci z dystrofią mięśniową okazało się ogromnym sukcesem i prawdziwym przełomem w leczeniu.

W styczniu 1969 doszło do spotkania dr Enzmanna z prof. Schally’m i prof. Bowers na uniwersytecie Tulane, w Nowym Orleanie. W tym czasie prof. Schally od 14 lat prowadził tam badania, by dowieść swojej hipotezy, że przysadka mózgowa nie jest jedynie regulowana przez system nerwowy, ale może być regulowana również przez substancje chemiczne uwalniane z podwzgórza. Ze względu na swoje dotychczasowe doświadczenie dr Enzmann wraz z prof. Folkersem zostali poproszeni o pomoc w rozwiązaniu tego problemu. Niedługo potem, dzięki zaangażowaniu dr Enzmanna nastąpił znaczący przełom w badaniach i w konsekwencji w 1977r za odkrycie zjawiska wydzielania hormonów w podwzgórzu mózgu oraz badanie ich budowy i czynności A. Schally otrzymał Nagrodę Nobla.

Odkrycie to zapoczątkowało rozwój nowego działu medycyny, jakim jest NEUROENDOKRYNOLOGIA. Prof. Folkers skomentował sukces dr Enzmanna: "naukowcy prowadzą 14 lat badania, a przyjeżdża ,,żółtodziob” z Niemiec i w mniej niż pięć miesięcy dokonuje spektakularnego przełomu, którego oni nie mogli dokonać w ciągu kilkunastu lat”.

Dzięki temu sukcesowi przed dr Enzmannem otworzyły się drzwi wielu wiodących firm farmaceutycznych.

Najpierw w Hoechst AG i następnie Eli Lilly, gdzie dr Enzmann prowadził badania kliniczne w zakresie cukrzycy, chorób metabolicznych i neuroendokrynologii. W roku 1980 dr Enzmann rozpoczyna prace badawcze nad wytworzeniem pierwszej insuliny ludzkiej.

W 1984 roku dr Enzmann obejmuje kierownictwo w dziale badań w firmie farmceutycznej Byk Gulden w Konstancji. Jednocześnie kontynuuje wspólne prace badawcze z prof. Folkersem nad zastosowaniem koenzymu Q10 . Następnie w roku 1988 r. po objęciu kierownictwa w Bissendorf Peptide, w Hanoverze, dr Enzmann wraz z prof. Frossmannem tworzy pierwsze receptury leków na bazie peptydów i koenzymu Q10.

Na bazie licznych doświadczeń i u szczytu kariery naukowej dr Enzmann realizuje w końcu marzenie o własnej firmie, której głównym profilem działalności jest medycyna mitochondrialna. Dzięki temu koncentruje się na swojej ulubionej dziedzinie i w krótkim czasie zostaje uznany za czołowego specjalistę w dziedzinie medycyny mitochondrialnej. Efektem działań Dr Enzmanna oraz jego wybitnych współpracowników jest stworzenie portfolio najwyższej jakości substancji mitochondrialnych – mitoceutyków.

Dr Franz Enzmann jest członkiem wielu organizacji naukowych i stowarzyszeń, m.in. : Międzynarodowego Stowarzyszenia Medycyny Mitochondrialnej – IMMA, Niemieckiego Stowarzyszenia Diabetologicznego i Endokrynologicznego, Niemieckiego Stowarzyszenia Bioimmunoterapii.

Szczególne osiągnięcia:

1964 r. – Dyplom z dziedziny Chemii Organicznej na Uniwersytecie Erlangen

1966 r. – Promocja doktorska u prof. Schildknechta na Uniwerytecie Heidelberg

1967 r. – Stypendium naukowe – McBean, Stanford Research Institute, California, badania naukowe pod kierunkiem prof. Folkersaw zakresie, chemii produktów naturalnych, neuroendokrynologii , pierwsze badania eksperymentalne i kliniczne w dziecięcym szpitalu: Stanford Kinderhospital; w zakresie: zastosowania koenzymu Q10 w leczeniu dzieci z dystrofią mięśniową.

1968 r. – Prowadzenie badań naukowych wraz z prof. Folkersem , w Instytucie Badań Uniwersytetu Teksańskiego Institute for Biomedical Research University of Texas w Austin

1969 r. – Objaśnienie struktury hormonu podwzgórza TRH oraz syntezy pierwszego hormonu regulacyjnego przysadki mózgowej. Odkrycie dr Enzmanna przyczyniło się do uzyskania grupowej Nagrody Nobla w dziedzinie medycyny w roku 1977 (grupa badawcza pod kierownictwem Prof. Schally i Prof. Guillemina).

1970 r. – Przystąpienie do grupy badawczej Pharma Biochemie Hoechst AG; dział: Biochemia Preparatywna; zakres badań: insulina, przysadka mózgowa, hormony przysadki mózgowej, peptydy grasicy i koenzym Q10.

1973 r. – Kierowanie działem badań Hoechst AG ; badania nad skutecznym leczeniem cukrzycy, chorób metabolicznych, neuroendokrynnych i zastosowaniem koenzymu Q10.

1980 r. – Objęcie kierownictwa działu Diabetologii i Endokrynologii w ,,Eli Lilly” – firmie farmaceutycznej o ogólnoświatowym zasięgu. Prace nad stworzeniem pierwszej genetycznie wyprodukowanej insuliny ludzkiej, następnie prace nad stworzeniem ludzkiego hormonu wzrostu.

1984 r. – Kierowanie działem Badań, Rozwoju i Reorganizacji w Byk Gulden, w Konstancji. Zakres: choroby układu oddechowego, układu krążenia oraz układu żołądkowo-jelitowego. Wspólne prace badawcze z Prof. Folkersem nad zastosowaniem koenzymu Q10. Utworzenie grupy badawczej do badań nad Lung Surfactant. Rozbudowa działu diagnostyki.

1988 r. – Objęcie kierownictwa w Bissendorf Peptide, w Hanoverze. Budowa firmy farmaceutycznej specjalizującej się w tworzeniu leków na bazie Peptydów oraz koenzymu Q10. Utworzenie wraz z Prof. Frossmannem Instytutu do badań nad działaniem Peptydów.

1990 r. – Rozpoczęcie działalności w Boehringer Ingelheim, Zarządzanie działem Chemii. Utworzenie działu diagnostyki Boehringer Ingelheim.

1992 r. – Rozpoczęcie działalności firmy MSE Pharmazeutika GmbH z kierunkiem wiodącym: Medycyną Mitochondrialną.


PUBLIKACJE (LISTED IN PUBMED)

1. Kuettner A, Pieper A, Koch J, Enzmann F, Schroeder S. Influence of coenzyme Q(10) and cerivastatin on the flow-mediated vasodilation of the brachial artery: results of the ENDOTACT study. Int J Cardiol. 2005 Feb 28;98(3):413-9. PubMed PMID: 15708173.

2. Schlüter KJ, André J, Enzmann F, Kerp L. Insulin receptor binding in pork brain: different affinities of porcine and human insulin. Horm Metab Res. 1984 Aug;16(8):411-4. PubMed PMID: 6469207.

3. Etti H, Bamberg E, Enzmann F, Haupt E. [Biosynthetic human insulin in comparison with conventional intermediary insulin from cattle]. Med Welt. 1983 Sep 16;34(37):1007-9. German. PubMed PMID: 6355748.

4. Schlüter KJ, Enzmann F, Kerp L. Different potencies of biosynthetic human and purified porcine insulin. Horm Metab Res. 1983 Jun;15(6):271-4. PubMed PMID: 6347857.

5. Beyer J, Haas R, Enzmann F, Lauerbach M, Rademacher J, Althoff PH, Bachmann W, Brandstetter K, Cordes U, Dannehl A, Düntsch G, Heun K, Kerp L, Lotz N, Mehnert H, Mitzkat HJ, Petersen K, Rosak C, Sailer D, Schlüter K, Schöffling K, Schröder KE, Schumm P. [12 month's therapy with biosynthetic human insulin. Results of a double-blind comparative study with swine and bovine insulin in insulin-dependent diabetics during a multicenter study]. MMW Munch Med Wochenschr. 1983 May 4;Suppl 1:S69-79. German. PubMed PMID: 6408438.

6. Raptis S, Hadjidakis D, Enzmann F, Raptis A, Diamantopoulos E. [Inhibition of arginine-stimulated pancreatic glucagon secretion with biosynthetic human insulin and swine insulin in healthy subjects and diabetics]. MMW Munch Med Wochenschr. 1983 May 4;Suppl 1:S38-43. German. PubMed PMID: 6408432.

7. Schlüter KJ, Kerp L, Enzmann F, Rademacher J, Lauerbach M, Bachmann W, Beyer J, Bierich JR, Federlin K, Gries FA, Haas R, Heinze E, Hübinger A, Mäser E, Mehnert H, Nothjunge J, Steinhilber S, Thon A, Velcowsky HG. [Initial treatment of type I diabetes mellitus with biosynthetic human insulin]. MMW Munch Med Wochenschr. 1983 May 4;Suppl 1:S108-11. German. PubMed PMID: 6408421.

8. Raptis S, Hadjidakis D, Enzmann F, Raptis A, Diamantopoulos E, Rosenthal J. Inhibition of pancreatic glucagon responses to arginine by human insulin (recombinant DNA) and purified porcine insulin in normal and diabetic subjects. Diabetes Care. 1982 Nov-Dec;5 Suppl 2:93-101. PubMed PMID: 6765550.
Publication record Dr Enzmann.docx IS - 24/03/16 - 2 -

9. Rosak C, Althoff PH, Enzmann F, Schöffling K. Comparative studies on intermediary metabolism and hormonal counterregulation following human insulin (recombinant DNA) and purified pork insulin in man. Diabetes Care. 1982 Nov-Dec;5 Suppl 2:82-9. PubMed PMID: 6765548.

10. Schlüter KJ, Petersen KG, Sontheimer J, Enzmann F, Kerp L. Different counterregulatory responses to human insulin (recombinant DNA) and purified pork insulin. Diabetes Care. 1982 Nov-Dec;5 Suppl 2:78-81. PubMed PMID: 6765547.

11. Weinges K, Ehrhardt M, Nell G, Enzmann F. Pharmacodynamics of human insulin (recombinant DNA)--regular, NPH, and mixtures--obtained by the Gerritzen method in healthy volunteers. Diabetes Care. 1982 Nov-Dec;5 Suppl 2:67-70. PubMed PMID: 6765545.

12. Landgraf R, Kammerer S, Bock T, Smolka B, Ladik T, Enzmann F, Landgraf-Leurs MM. Crossover study with human insulin (recombinant DNA) in type I diabetic subjects. Diabetes Care. 1982 Nov-Dec;5 Suppl 2:39-42. PubMed PMID: 6765538.

13. Beyer J, Enzmann F, Lauerbach M, Althoff P, Bachmann W, Brandstetter K, Cordes U, Dannehl A, Düntsch G, Haas R, et al. Treatment with human insulin (recombinant DNA) in diabetic subjects pretreated with pork or beef insulin: first results of a multicenter study. Diabetes Care. 1982 Nov-Dec;5 Suppl 2:140-8. PubMed PMID: 6765526.

14. Gastpar H, Weissgerber PW, Enzmann F, Zoltobrocki M. The inhibition of cancer cell stickiness, a model for investigation of platelet aggregation inhibitors in vivo. Effect of the sulfonyl urea derivatives, glibenclamide, gliclazide, and HB180, as well as the carboxylic acid derivative, meglitinide. Res Exp Med (Berl). 1982;180(1):75-84. PubMed PMID: 6805052.

15. Efendić S, Enzmann F, Gutniak M, Nylén A, Zoltobrocki M. Insulin, glucagon and somatostatin in the perfused rat pancreas and the effects of HB 699 (4-(2-(5-chloro-2-metoxy-benzamido)-ethyl)-benzoic acid). Acta Endocrinol (Copenh). 1981 Dec;98(4):573-9. PubMed PMID: 6118003.

16. Fussgaenger RD, Ditschuneit HH, Martini H, Wiebauer-De Lenardis H, Etzrodt H, Thun C, Ditschuneit H, Pfeiffer EF, Enzmann F. Potency of biosynthetic human insulin determined in vitro. Diabetes Care. 1981 Mar-Apr;4(2):228-34. PubMed PMID: 7011733.

17. Weinges K, Ehrhardt M, Enzmann F. Comparison of biosynthetic human insulin and pork insulin in the Gerritzen test. Diabetes Care. 1981 Mar-Apr;4(2):180-2. PubMed PMID: 7011722.

18. Raptis S, Karaiskos C, Enzmann F, Hatzidakis D, Zoupas C, Souvatzoglou A, Diamantopoulos E, Moulopoulos S. Biologic activities of biosynthetic human insulin in healthy volunteers and insulin-dependent diabetic patients monitored by the artificial endocrine pancreas. Diabetes Care. 1981 Mar-Apr;4(2):155-62. PubMed PMID: 7011717.

19. Efendić S, Enzmann F, Nylén A, Uvnäs-Wallensten K, Luft R. Sulphonylurea (glubenclamide) enhances somatostatin and inhibits glucagon release induced by arginine. Acta Physiol Scand. 1980 Mar;108(3):231-3. PubMed PMID: 6103639.

20. Efendić S, Enzmann F, Nylén A, Uvnäs-Wallensten K, Luft R. Effect of glucose/sulfonylurea interaction on release of insulin, glucagon, and somatostatin from isolated perfused rat pancreas. Proc Natl Acad Sci U S A. 1979 Nov;76(11):5901-4. PubMed PMID: 118458; PubMed Central PMCID: PMC411760.

Publication record Dr Enzmann.docx IS - 24/03/16 - 3 -
21. Schildknecht H, Wilz I, Enzmann F, Grund N, Ziegler M. Mustelan, the malodorous substance from the anal gland of the mink (Mustela vison) and the polecat (Mustela putorius). Angew Chem Int Ed Engl. 1976 Apr;15(4):242-3. PubMed PMID: 822756.

22. Sandow J, Enzmann F, Arimura A, Redding TW, Schally AV. Purification and characterisation of two porcine hypothalamic fractions with LH-releasing activity: evidence for a single LH and FSH-releasing hormone. Acta Endocrinol (Copenh). 1975 Oct;80(2):209-19. PubMed PMID: 1101598.

23. Seeger K, Sandow J, Heptner W, Enzmann F. [Release of luteinizing hormone (LH) by luteinizing hormone releasing hormone (LH-RH) in the sheep]. Berl Munch Tierarztl Wochenschr. 1973 Nov 1;86(21):407-9. German. PubMed PMID: 4587921.

24. Geiger R, König W, Wissmann H, Geisen K, Enzmann F. Synthesis and characterisation of a decapeptide having LH-RH-FSH-RH activity. Biochem Biophys Res Commun. 1971 Nov 5;45(3):767-73. PubMed PMID: 4942725.

25. Boler J, Chang JK, Enzmann F, Folkers K. Synthesis of the thyrotropin-releasing hormone. J Med Chem. 1971 Jun;14(6):475-6. PubMed PMID: 4997120.

26. Enzmann F, Boler J, Folkers K, Bowers CY, Schally AV. Structure and synthesis of the thyrotropin-releasing hormone. J Med Chem. 1971 Jun;14(6):469-74. PubMed PMID: 4997119.

27. Bowers CY, Weil A, Chang JK, Sievertsson H, Enzmann F, Folkers K. Activity-structure relationships of the thyrotropin releasing hormone. Biochem Biophys Res Commun. 1970 Aug 11;40(3):683-91. PubMed PMID: 4992628.

28. Bowers CY, Schally AV, Enzmann F, Boler J, Folkers K. Porcine thyrotropin releasing hormone is (pyro)glu-his-pro(NH2). Endocrinology. 1970 May;86(5):1143-53. PubMed PMID: 4985096.

29. Boler J, Enzmann F, Folkers K, Bowers CY, Schally AV. The identity of chemical and hormonal properties of the thyrotropin releasing hormone and pyroglutamyl-histidyl-proline amide. Biochem Biophys Res Commun. 1969 Nov 6;37(4):705-10. PubMed PMID: 4982117.

30. Folkers K, Enzmann F, Boler J, Bowers CY, Schally AV. Discovery of modification of the synthetic tripeptide-sequence of the thyrotropin releasing hormone having activity. Biochem Biophys Res Commun. 1969 Sep 24;37(1):123-6. PubMed PMID: 4981343.

31. Larsen M, Couch JR, Enzmann F, Boler L, Mustafa HT, Folkers K. Vitamin activity of coenzyme Q in chickens and turkeys. Int Z Vitaminforsch. 1969;39(4):447-56. PubMed PMID: 5378739.

Publication record Dr Enzmann.docx IS - 24/03/16 - 4 -

PUBLIKACJE (NOT LISTED IN PUBMED)

1. Schildknecht H, Enzmann F. Strukturaufklärung organischer Verbindungen d. Elektronenbrenzen III. Elektronenbrenzen von Estern. Z. Anal. Chem. 1967, 225,14-23

2. Schildknecht H, Enzmann F, Gressner K, Penzien K, Römer F, Volkert O. (Strukturaufklärung organischer Verbindungen d. Elektronenbrenzen IV.) Elektronenbrenzen, eine neue Methode zur Analyse kleinster Mengen organischer Substanzen. Angew. Chem. 1966, 78, 841-850

3. Schildknecht H, Enzmann F, Gressner K, Penzien K, Römer F, Volkert O. Electron Pyrolysis, a New Method of Organic Microanalysis. Angew. Chem. Int. Ed. Engl. 1966, 5, 751-759
Kim jest dr Bodo Kuklinski?

Doc. dr hab. med. Bodo Kukliński – wybitny lekarz i diagnosta chorób o podłożu mitochondrialnym, specjalista chorób wewnętrznych, specjalista medycyny środowiskowej. Pionier praktycznej medycyny mitochondrialnej w Niemczech, który na podstawie własnych badań oraz obserwacji rozwinął terapie oparte na bardzo dokładnym wywiadzie z pacjentem oraz celowanej diagnostyce.

Krótki życiorys:

Dr Bodo Kuklinski urodził się w Niemczech w 1944 roku.

W latach 1963-1969 studiował medycynę na Uniwersytecie w Lipsku. Prawo wykonywania zawodu lekarza Bodo Kuklinski uzyskał w 1970 roku. W następnych latach zdobywał specjalizację, jako asystent lekarza w Klinice Uniwersyteckiej w Lipsku. W roku 1978 uzyskał tytuł lekarza specjalisty, a w roku 1987 stopień doktora habilitowanego. Rozprawa habilitacyjna nosiła tytuł: ,, Produkcja frakcji HDL-frakcji w leczeniu chorób o podłożu arteriosklerotycznym” i została podwójnie nagrodzona- medalem Leibnitz Uniwerystetu Lipskiego oraz Nagrodą Theodor-Brugsch Stowarzyszenia Medycyny Wewnętrznej. W tym samym roku dr Bodo Kuklinski zostaje ordynatorem Kliniki Uniwersyteckiej w Lipsku.

W roku 1988 zostaje powołany na stanowisko docenta Kliniki Uniwersyteckiej w Lipsku. Następnie w latach 1988-1995 dr Bodo Kuklinski podejmuje pracę w Klinice chorób wewnętrznych – Südstadt w Rostoku. Od października 1995 dr Bodo Kuklinski obejmuje kierownictwo w Centrum Diagnostyki i Terapii Medycyny Środowiskowej w Rostoku. Dodatkowo w 1997 roku dr Bodo Kuklinski zostaje specjalistą medycyny środowiskowej.

Szczególne zainteresowania:

Endokrynologia, Onkologia, choroby metaboliczne, Geriatria, Gastroenterologia, Intensywna terapia, Dietetyka, Witaminy i Minerały – zapotrzebowanie, stres oksydacyjny, Diagnostyka i Terapia środowiskowa.

Dr Bodo Kuklinski jest również autorem wielu publikacji naukowych (129) oraz książek, głównie z zakresu medycyny mitochondrialnej (5).

Dr. Bodo Kuklinski jest również członkiem wielu międzynarodowych organizacji naukowych i stowarzyszeń; miedzy innymi: Międzynarodowego Stowarzyszenia Medycyny Mitochondrialnej – IMMA, Niemieckie Towarzystwo Badań Stosowanych, Niemieckie Towarzystwo Toksykologii. Przewodniczącym Rady Naukowej Akademii Salzburgu. Autor ponad 120 publikacji naukowych, wielu książek z zakresu medycyny oraz broszur naukowych. Autor słynnego powiedzenia: ,,Najwyższy czas, żeby zdrowie człowieka traktować jako oddziaływanie procesów całościowych, a nie według ściśle uporządkowanych dyscyplin medycznych.”
Prof. zw. dr hab. n. med. Krystyna Lisiecka Opalko jest pracownikiem Instytutu Ochrony Zdrowia PWSZ w Pile na kierunku Fizjoterapia. Jej aktywność naukowa od 40 lat ukierunkowana była na zagadnienia związane z biochemią fluorków szczególnie na ich wpływ na struktury jamy ustnej. Opracowała własną metodę pobierania biopsji z tkanek twardych do mikroanaliz laboratoryjnych, wykorzystując ja w badaniach do pracy habilitacyjnej włącznie z analizą fluorków w ślinie, moczu i w paznokciach. Za pracę habilitacyjną, w której udokumentowała, szkodliwy wpływ fluorków na środowisko jamy ustnej otrzymała nagrodę I st. Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego.
Będąc kierownikiem Katedry Fizykodiagnostyki i Fizjoterapii Stomatologicznej utworzyła pierwszą w Polsce pracownię leczenia fizykalnego wielu powikłań stomatologicznych. Zabiegi te wprowadziła do nauczania przed i podyplomowego i do codziennej praktyki klinicznej.
Wypromowała 18 doktorów nauk medycznych oraz doktorów nauk o zdrowiu. Wraz z zespołem współpracowników opublikowała ponad 200 prac naukowych. Jest autorem pierwszego podręcznika dotyczącego możliwości zastosowania czynników fizycznych w lecznictwie stomatologicznym. Jest również współautorem wielu podręczników dla lekarzy i stomatologów oraz fizjoterapeutów, w tym „Wielkiej Fizjoterapii”, czy „Wellness Spa i Anti-Aging”.
Jest założycielką pierwszej w Polsce i Europie Sekcji Fizykodiagnostyki i Fizjoterapii Stomatologicznej przy Polskim Towarzystwie Fizjoterapii. Będąc Prezesem
SF i FS zorganizowała, wraz ze współpracownikami, IX sympozjów naukowych o charakterze międzynarodowym. Obecnie jest Prezesem Honorowym tej Sekcji. Uczestnicząc w X Międzynarodowym Sympozjum Interdyscyplinarnym, które odbyło się w Międzyzdrojach w dniach 26-29 V 2018 r przedstawiła wykład wiodący dotyczący możliwości łączenia Mitoceutyków z Fizjoterapią poparty badaniami własnymi.
W ostatnich 3 latach opublikowała 17 prac naukowych omawiając łączenie suplementacji Mitoceutykami w trakcie leczenia fizykalnego.
Wprowadziła do nauczania przeddyplomowego stomatologów, fizjoterapię a obecnie do nauczania fizjoterapeutów, medycynę mitochondrialną. Zainteresowania swoje kieruje na możliwość rozpropagowania diagnostyki mitochondrialnej i jej refundacji przez NFZ
Dr nauk. Med. Janusz Zdzitowiecki – absolwent Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej w Gdańsku, którą ukończył z wyróżnieniem w roku 1982. Po ukończeniu stażu pracował jako anestezjolog w Państwowym Szpitalu Klinicznym nr 3 w Gdańsku. W roku 1986 rozpoczął specjalizację w chirurgii ogólnej, następnie w chirurgii plastycznej. W roku 1995 uzyskał specjalizację w chirurgii plastycznej. W roku 1998 uzyskał doktorat na Wydziale Lekarskim Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi. Pracował w Klinice Chirurgii Plastycznej Akademii Medycznej w Gdańsku, następnie w Klinice Chirurgii Onkologicznej tejże Akademii. Odbył liczne staże zagraniczne m.in. w centrum Wielkich Oparzeń Centrum Uniwersyteckiego w Lille we Francji oraz w renomowanych klinikach chirurgii plastycznej w prywatnych szpitalach w Lille. W kręgu zainteresowań oprócz chirurgii plastycznej, rekonstrukcyjnej i leczenia oparzeń od wielu lat pozostaje medycyna naturalna, której tajniki zgłębia w czasie licznych szkoleń.
Od 2 lat pasją dr Janusza Zdzitowieckiego stała się medycyna mitochondrialna, poświęca jej coraz więcej czasu szkoląc się pod kierunkiem dr Bodo Kuklińskiego i uczestnicząc w konferencjach naukowych poświęconych tej tematyce. W codziennej pracy wykorzystuje możliwości jakie daje medycyna mitochondrialna dla lepszego przygotowania pacjentów do zabiegów operacyjnych oraz stara się pomóc chorym z przewlekłymi schorzeniami
Naukowiec i wykładowca, specjalista chorób dzieci, alergolog, dietetyk kliniczny. Członek kilku towarzystw naukowych min. European Sleep Research Society, European Respiratory Society, International Society of Nutrigenetics / Nutrigenomics. W dorobku interdyscyplinarne badania naukowe i ponad 100 publikacji polskich i międzynarodowych dotyczących roli żywienia w autyzmie, alergii pokarmowej, żywieniowych uwarunkowań choroby refluksowej przełyku, zaburzeń oddychania i bezdechu u dzieci (medycyna snu - badanie polisomnograficzne). W dorobku wykładowym m.in. invited lecture w Laboratory for Molecular Psychiatry, RIKEN Brain Science Institute, Wako, Tokio, Japonia (dostępny na www.dovepress/wasilewska). Współautor polskich wytycznych dotyczących SIDS, zaburzeń oddychania i alergii pokarmowej. Do 2016 pracownik Kliniki Pediatrii, Gastroenterologii i Alergologii Dziecięcej UMB. Od 2016 r. kierownik Centrum Pediatrii, Alergologii, Psychodietetyki i Leczenia Zaburzeń Somatycznych u Dzieci z Autyzmem w Białymstoku, w którym w 2016 r współorganizowała 2 seminaria nutrigenetyczne. Po szkoleniu w USA w dziedzinie epigenetyki stosuje epigenetyczne podejście w leczeniu chorób przewlekłych m.in. autyzmu, zaburzeń oddychania i chorób alergicznych.

ponad 35 lat doświadczenia w zawodzie lekarza medycyny
ponad 25 lat doświadczenia w pracy naukowej
ponad 200 publikacji naukowych
ponad 100 wykładów (w Polsce i za granicą: Niemcy, Włochy, Japonia)
Ta strona używa cookies celem umożliwienia rejestracji uczestników wydarzenia i obsługi procesów pokrewnych. Korzystając z tej strony wyrażasz zgodę na używanie cookies, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.
Akceptuję